Elimde bir kağıt bir kalem,
Ne sesim var ne haykırışım.

Sana sesleniyorum yüreğimle,
En derin sevgimle.

Yazıyor elimdeki kalem seni,
Son yaprağa son satırlara.

Anlatsam seni yetmez…
Ne kalemin mürekkebi,
Ne de kağıdın satırları.

Tek cümle seni anlatır mı?
Bilmem…..
Tek kelime?

“Sen” yazsam…
“Sen”…

“Göz yaÅŸlarımdaki özlem,
Uçsuz bucaksız
Yüreğime sığmayan sevgin,
Tarifsiz sen…”

Yaprağın son satırına gelmişim,
Son cümleme…

Düşünmeme gerek yok…

“Sensin benim ömrüm sen…”